Brussel – 30 november 2011

ACV dringt aan op overleg om evenwicht in sanering te herstellen

Een sanering van de begroting is nodig. Daar is ook het ACV zich van bewust. Om onder de Europese 3% norm te blijven en zo niet onder de voogdij van de Commissie te komen en sancties op te lopen. Om de op hol geslagen financiële markten toch wat proberen te kalmeren. En om de kosten van de nakende vergrijzing op te vangen.

Ondertussen wordt het wel steeds duidelijker dat de lasten van het akkoord zeer onrechtvaardig verdeeld zijn. De verdedigers van het akkoord schermen met het argument dat voor het algemeen belang iedereen zijn bijdrage zal moeten leveren. Die redenering kan het ACV volgen: gedeelde smart is halve smart.

Maar het ACV stelt vast dat werknemers en sociaal verzekerden veel meer dan hun deel moeten leveren. Met drie groepen die bijzonder zwaar worden geviseerd: jonge werklozen, langdurig werklozen en oudere werknemers. Dit akkoord bouwt sociale rechten af. En tast de koopkracht van heel veel mensen, niet toevallig de zwaksten, aan:

• Oudere werknemers zien de leeftijd voor brugpensioen en vervroegd pensioen in één klap met 2 à 5 jaar opschuiven.
• Bovendien worden ook mensen die al op brugpensioen zijn getroffen: vanaf 2012 tellen die jaren onder de zestig niet meer volledig mee voor het pensioen.
• Tegelijk worden maatregelen zoals landingsbanen, tijdskrediet en halftijds brugpensioen die het oudere werknemers moeten vergemakkelijken om langer te werken, sterker ingeperkt.
• Het budget om het inkomen van gepensioneerden, invaliden en andere niet-actieven en andere uitkeringen sterker te laten aansluiten bij de gestegen welvaart, wordt met 40% verminderd.
• In de gezondheidszorgen wordt zwaar bespaard. Als er geen akkoord met zorgverstrekkers komt, dreigen de patiënten en het personeel deze besparingen te moeten ophoesten.
• Door dit akkoord zullen langdurig werklozen, op een onleefbare minimumuitkering worden gezet. Ook gezinshoofden en alleenstaanden. Dat is het organiseren van de armoede. Vandaag al is het aantal werklozen die risico lopen op armoede 33.4% (laatste cijfers SILC, op basis van Europese armoedenorm, http://statbel.fgov.be/nl/binaries/EU-SILC%202009_nl_tcm325-113041.pdf).
• Tegenover de aanhoudende werkloosheidsproblematiek, de degressiviteit van de werkloosheidsuitkeringen en de afbouw van de werkgelegenheid bij de overheid, wat gevolgen zal hebben voor de dienstverlening, stelt het akkoord een werkgelegenheidsplan dat geen eurocent mag kosten.
• Jongeren die niet meteen een baan vinden zullen een jaar moeten wachten voor ze een schamele wachtuitkering krijgen. Een deel van hen verliest bij langdurige werkloosheid zijn uitkering.

De inspanningen die van die groepen werd gevraagd werd almaar zwaarder, terwijl de lobbies van de kapitaalkrachtigen een aantal heilige huisjes wisten overeind te houden. Zo werden een belasting op de grote vermogens, een meerwaardebelasting voor particulieren, een vliegtaks afgeserveerd.

En in volle overwinningsroes kondigden de liberalen zonder blikken of blozen aan dat ze binnen een paar weken de aanval op de index opnieuw openen. Terwijl die index vooral omhoog blijft gaan door een falend beleid om de (energie)prijzen onder controle te krijgen.

Iedereen heeft het vandaag over structurele hervormingen. En dat die te lang zouden zijn uitgebleven. Het ACV stelt vast dat die hervormingen nu eenzijdig worden gezocht bij de oudere werknemers, de langdurig werklozen, de jonge werklozen, de gepensioneerden, de invaliden en de weduwen/weduwnaars. En dat de andere, veel belangrijkere structurele hervormingen uitblijven: